လူ႔ဘ၀ဆိုတာ မီးေတာက္တစ္ခုလိုပါပဲ။ မီးေတာက္တစ္ခုျဖစ္လာဖို႔ မီးေမႊးရသလို လူသားတစ္ေယာက္ျဖစ္လာဖို႔ ေမြးဖြားရတယ္။
မီးေတာက္တစ္ခု ျဖစ္လာျပီ ဆိုတာန႔ဲ အဲဒီမီးေတာက္က ေရွ ႔ဆက္ျပီး ေတာက္ေလာင္ဖို႔ မီးေတာက္ အရွိန္ျမင့္လာဖို႔ အဲဒီ မီးေတာက္
ကိုယ္တုိင္ကပဲ ဆက္ျပီး လုပ္သြားတာပါပဲ။ လူသားတစ္ေယာက္ကလည္း သူ႔ဘ၀တစ္ခု ေမြးဖြားလာျပီး သူ႔ဘ၀ ဆက္လက္ ျမင္႔တက္ဖို႔
တိုးတက္ဖို႔ ကိုယ္တိုင္ ဖန္တီးတည္ေဆာက္ယူရတာပါပဲ။
မီးေတာက္ဆိုတာမ်ိဳးက အစပထမ မွာေတာ့ ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္ ေအးေအး ေဆးေဆး ေတာက္ေလာက္ေနတာေပါ့။ အဲလိုပဲ လူသားတစ္ေယာက္ရဲ ႔
ဘ၀ အစက တကယ့္ကို ျဖည္းျဖည္းမွန္မွန္ပါပဲ။
အခ်ိန္ေတြ ေရြ ႔လ်ားလာေတာ့ ေတာက္ေလာင္မႈအရွိန္က ျမင္႔လာတယ္။ မီးေတာက္ၾကီး ပိုျပီးေတာ့ ၾကီးမားလာတာေပါ့။ မီးေတာက္ၾကီးေလ
ျမင့္လာတာနဲ႔ အမွ် ပိုပိုျပီးေတာ့ ပူေလာင္လာတယ္။
အဲလိုပဲ လူသားေတြ ဘ၀ကလည္းအခ်ိိန္ ေတြ ေျပာင္းလဲလာတာနဲ႔ အမွ် ေလာဘ ေဒါသ
ေမာဟေတြန႔ဲ မီးေတာက္ၾကီးလိုပဲ ပိုပိုျပီးေတာ့ ပူေလာင္လာတယ္။
အခ်ိန္ တစ္ခုမွာေတာ့ မီးအရွိန္ အျမင့္ဆံုး အေတာက္ေလာင္ဆံုး အပူျပင္းဆံုး အခ်ိန္ ဆိုတာ ရွိတာေပါ့။ အဲလိုပဲ လူတစ္ေယာက္ရဲ ႔ ဘ၀မွာ
ေတာက္ေလာင္မႈ အရွိန္အျပင္းဆံုး အခ်ိန္လိုပါပဲ။ ပူေလာင္မယ္ ေတာက္ေလာက္မယ္။ ကိုယ့္ ကို ၀ါးျမိဳေနမွန္းမသိ ေတာက္ေလာင္ခံေနမယ္။
ျပီးရင္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္း ေတာက္ေလာင္မႈအရွိန္ေတြေလ်ာ့ၾက မီးစာကုန္ေတာ့လည္း ျငိမ္းသက္သြားျပီး ျပာပံုတစ္ခုသာက်န္ေနခဲ့တာပါပဲ။
ေၾသာ္…… မီးေတာက္ႏွင့္တူေသာ လူ႔ဘ၀
အင္း.. ခုငါတို႔က အေတာက္ေလာက္ဆံုး အခ်ိန္ေရာက္ေနတာ ထင္ပါရဲ႕
၀ါးၿမိဳလို႔ ၀ါးၿမိဳခံေနရမွန္းမသိ..