ပထမခြေတစ်လှမ်းဖြင့်စပါ အလုပ်သစ်အကိုင်သစ်တစ်ခုကိုစဖို့သင့်မသင့်လူတိုင်းချိန်ဆကြရစမြဲပါ။မစရဲ မလုပ်ရဲသူကများပါတယ်။ သူများကွမ်းယာရောင်းမှလိုက်ရောင်းရဲကြတယ်။သူများထီဆိုမှထီ။မုံ့ဟင်းခါးဆိုမှမုံ့ဟင်းခါးလိုက်ရောင်းရဲကြတာများပါတယ်။အလုပ်တစ်ခုမလုပ်ခင် လေ့ လာပါ။စဉ်းစားပါ။စူးစမ်းပါ။စဉ်းစားချင့်ချိန်မှုပညာဗဟုသုတဆည်းပူးထားပါ။ ဝန်ထမ်းပဲလုပ်လုပ်ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ပဲလုပ်လုပ်အဲဒီလိုလူကအောင်မြင်မှာပါ။ ကျမတို့ကအလုပ်သစ်တစ်ခုလုပ်ခါနီးမှာခေါင်းအေးအေးထားစဉ်းစားလေ့ရှိပါတယ်။ အကောင်းဆုံးနည်းကတရားမှတ်ခြင်းပါ။တရားမှတ်ပြီးမှတွေးတောကြံဆရင်မှားခဲပါတယ်။ အကြံသစ်ညာဏ်သစ်အကြံကောင်းညာဏ်ကောင်းများထွက်လာတတ်ပါတယ်. ပထမဆုံးကျမယောင်းမဝမ်းကွဲကိုစီးပွားရေးတစ်ခုလုပ်ဖို့ အကြံလဲပေးတယ်။ကုန်စုံဆိုင်လေးကို ငွေရင်းလဲထူထောင်ပေးပါတယ်။ကြိုးစားရိုးသား..သီလလဲရှိတော့လယ်အေက၃၀ ကနေ ၉၀ ထမတိုးတက်ကြီးပွားသွားတယ်.။၄ ပင်သုံးခန်းသွပ်မိုးပျဉ်ထောင်ှစ်ထပ်အိမ်အထိတိုးတက်သွားတယ်ကုန်စုံဆိုင်လုပ်ငန်းနဲ့့ကြီးပွားသွားကြပါတယ်။ ခဲအိုနဲ့ယောင်းမကမညွန့် ရွှေရဲ့ကျေးဇူးကြောင့်ပါလို့တဖွဖွပြောကြပါတယ်။ခဲအိုကြီး​ေ ​နာက်တစ် ယောက်ကိုလဲလဘက်ရည်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့အတိုးမဲ့ငွေထုတ်ပေးပါတယ်။ပလုံပါတယ်။ရိုးသားတော့ ဘာမျှမလုပ်တတ်ဘူး.လူယုံကလည်တာကိုး… တူတစ်ယောက်ကိုကုန်ကူးဖို့အရင်းထုတ်ပေးဘူးပါတယ်။ပလုံပါတယ်။မျိုးစေ့ကိုပြုတ်စားပစ်လိုက်ထာကိုး.တူမတစ်ယောက်ကို..ထီဆိုင်ဖွင့်ပေးပါတယ်..ပလုံပါတယ်..အရင်းပြုတ်အောင်ချဲဒိုင်လုပ်လို့ပါ..ဘာ့ကြောင့်မအောင်မြင်ကြလဲဆိုတော့အတွေးအခေါ်.ဗဟုသုတ.ပါးနပ်မှု.လုပ်ရည်ကိုင်ရည်မရှိစည်းကမ်းမျမရှိကြလို့ပါ မအောင်မြင်ကြပါ။ ကျမကစွန်ဦးတီထွင်ခဲ့တာတော်များပါတယ်။နောက်ဆုံး ၁၉၈၈ အပြီးအရေးအခင်းကာလမှာထီဆိုင်သေးသေးလေးစတင်ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်ထာတစ်မြို့လုံးထီဆိုင်တွေမှိုလိုပေါက်သွားပါတယ်အောင်​မြင်​ေတာ့။တောရောမြို့ပါ ထီခေတ်ပြန်လည်ဆန်းသစ်သွားပါတယ်..စီးပွားရေးအမြင်ပါ။ ကျမဘော်ဒါစဖွင့်တယ်..အောင်မြင်ပြန်ပါ ရော…အဲဒီတော့.တောရောမြို့ပါ ကျောင်းသား၃ယောက်နဲ့ကစဘော်ဒါဘော်ဒါ ဆိုပြီးလိုက်ဖွင့်ကြပါတယ်…ချစ်စရာမြန်မာ့ဓလေ့ပါ …ငါးပွက်ရာငါးစာချကြပြန်တာပဲ… ကျမကအလုပ်လုပ်ရင်လောဘဘရိတ်ကိုအုပ်ပါတယ်။ဘယ်အသက်အရွယ်ထိပဲ ဘယ်အချိန်အထိပဲလုပ်မယ်ရပ်မယ်ဆိုတဲ့အတွေးးပါ။ အောင်မြင်တာကလဲရှေးကံနဲ့ယခုဘဝကံ ညာဏ် ဝိရိယကြောင့်ပါ။လုပ်သမျှအောင်မြင်ခဲ့ပါတယ်။လုပ်ခါနီးလုပ်သင့်မလုပ်သင့်ပထမခြေတစ်လှမ်းကအရေးကြီးဆုံးဆုံးဖြတ်ချက်ပါပဲ။ အခြေအနေ.အချိန်အခါကောင်းကိုကြည့်တတ်ရပါတယ်…မိမိရဲ့ ကျန်းမာရေး.လူမှုရေးပါထည့်တွက်ပါတယ်.တက်ချိန်နဲ့ဆုတ်ချိန် ကို ချင့်ချိန်ရပါတယ်..အသုံးနဲ့အဖြုန်း.ဝင်ငွေနဲ့ထွက်ငွေ..စာရင်း.ဘဏ္ဍာ ရေး အခြေအနေကို..ပိုင်အောင်ကိုယ်တိုင်ကိုင်ပါတယ်…ပလိုင်းပေါက်နဲ့ ဖားကောက်သလို.မဖြစ်အောင်သတိထားပါတယ်..ကိုယ်က ကျူး ဒူး တောင် မယုံသင့်ပါဘူး…ယုံတာနဲ့ထိတာပါပဲ…. မရိုးသားကြသူတွေကိုစောစောစီးစီးပဲလက်တွဲဖြ​ုတ်ရဲရပါတယ်ရိုးသားတဲ့သူကို ကူညီအားပေးရပါတယ်…တူဝမ်းကွဲတစ်ယောက်ကိုဒီဇယ်လုပ်ဖို့ငွေရင်းထုတ်ပေးတယ်ကျမနားချင်တော့.အရင်းကိုသူ့ပေးလိုက်တယ်မင်းဘာသာလုပ်စားတော့..ငါရတဲ့အမြတ်ကအရင်းကျော်ပြီဆိုတော့.သူ့တစ်သက်မှာကျေးဇူးအတင်ဆုံးပဲတဲ့.ဦးလေးအရင်းသူဌေးကတောင်..သူ့ကိုဒီလိုအရင်းထုတ်မပေးဘူးပါဘူးတဲ့… စီးပွားရေးလုပ်တယ်ဆိုတာကြက်အစာကောက်သလိုပဲတဲ့ကောက်တိုင်းလဲမပါတတ်သလိုပဲတဲ့…ကျမအမေကပြောပြဘူးတာပါ.မရိုးသားတဲ့သူနဲ့ဘယ်တော့မှဆက်လက်မတွဲပါဘူး.တိပဲ​ဖြတ်ချလိုက်ပါတယ်… သတ္တိလဲရှိရပါတယ်.လောဘလဲသတ်တတ်ရပါတယ်…ရောင့်ရဲတင်းတိမ်တတ်ရပါတယ်… ဟော့ဟော့ရမ်းရမ်းနဲ့ မင်းဘဏ္ဍာ.ကိုယ့်ဟာမှတ်…တဲ့သူအားလုံးဟာစီးပွားရေးမှာဗုန်းဗုန်းကျတာကများပါတယ်..…

I’m old, I’m sick and I’ll die….. ရီဝေမူးမိုက်သွားတဲ့ တစ်ခဏအသိတစ်ချက်၊ ထိန်းချုပ်လို့မရဒီခန္ဓာရုပ်တရားကြီးရဲ့ ဖောက်ပြန်ခြင်း။ ပျက်ခြင်း အစဉ်ဖြစ်ပေါ်နေပါသောရုပ်ခန္ဓာကို စောင့်ကြည့်ရင်းနဲ့ပဲအပြီးတိုင် ရပ်တန့်သွားမယ့် အချိန်သို့။ ငါအိုနေပြီ၊ ငါနာနေပြီ၊ ငါသေရတော့မယ်။ ကောင်းမြတ်ထွန်း၂၀၁၄ ဧပြီ ၂၈

ဆဋ္ဌမမြောက်ခြေလှမ်းများ…..(6)* ကျမအမေရဲ့အိပ်မက်က..ကျမကိုပုဝါနှစ်စအသာချတဲ့ဆရာမလေး..တဲ့…ကျမဘီအီးဒီဘွဲ့ရပြီးကျောင်းဆရာမဖြစ်ပြီးမှအမေကွယ်လွန်သွားပါတယ်…လေဖြတ်ထားပြီးသုံးနှစ်လောက်အကြာမှာပါ…. ကျမကတော့..ကျမသမီးကြီးကို..ဆရာဝန်ဖြစ်စေချင်တာပါ…သူ့ကိုရခိုင် ပြည်နယ်သံတွဲ​​ဆေးရုံမှာအရေးပေါ်သက်စွန့်ဆံဖျား..ဗိုက်ခွဲမွေးခဲ့ရပါတယ်.ကိုယ်ဝန်အဆိပ်တက်ရောဂါဖြစ်လို့ပါ.အိုဂျီဒေါက်တာဒေဲါ်ခင်​ပြုံးရီနဲ့အဖွဲ…ကယ်ခဲ့နိုင်လို့သာ…ဒေါက်တာကလဲသိပ်ချစ်တယ်.ကျိန်တလီအထိလာပြီးကလေးကိုကြည့်တယ်…သူ့လို.ဆရာဝန်ပဲဖြစ်စေချင်သတဲ့လေ…. အဲဒီခေတ်အခြေအနေအရဖွင့်နိုင်တဲ့တက္ကသိုလ်က…ဆေး..အင်ဂျင်နီယာ…တက္ကသိုလ်လောက်ပဲရှိပါတယ်..ဒါတောင်ကျောင်းတွေခဏခဏပိတ်ရလို့ဆရာန်ဖြစ်ဖို့ 9နှစ်လောက်ကြာတယ်.နောက်ကညီမနှစ်ယောက်ကပါ..မှီလာတော့တစ်ပြိုင်ထဲမှာ..ဆေးကျောင်းသူ..သုံးယောက်..ကျောင်းထားရပါတယ်… ဖွင့်တဲ့ကျောင်းတက်ခွင့်လျှောက်ရတာပါ….မပျော်ရင်..ပြောင်းတက်ချင်တက်ပေါ့….သုံးယောက်လုံးကပျော်တယ်ဆိုတော့..အဆင်ပြေပါတယ်.တစ်ခုပဲ….သမီးငယ်လေးတို့နှစ်ကစပြီး….မကွေးဆေးကျောင်းစဖွင့်လို့အဲဒီထိသွားတက်ရတယ်….ပိုဆိုးတာကတနင်းသာရီတိုင်း…လို အဝေးကြီးကသွားတက်ရသလို….ရန်ကုန်တိုင်း.လှည်းကူးကလဲသွားတက်ရတယ်…ဧရာဝတီတိုင်းကလဲ..ကပ်နေတဲ့ရန်ကုန်မှာမတက်ရပဲမကွေးသွားတက်ရတယ်…ငွေကုန်..လူပမ်း…အလုပ်ပျက်..အကိုင်ပျက်…ဝေးချက်က..ကမ်းကုန်..ဒုက္ခမျိုးစုံပေါ့…. အဲဒါနဲ့…အထက်ကိုအ​ကြိမ်ကြိမ်စာတင်မှတတိယနှစ်thirdvM.Bမှာရန်ကုန်ပြန်ပြောင်းခွင့်ရပါတယ်…သမီးငယ်ကိုအကြောင်းပြုပြီးသတ်မှတ်ဖော်ပြထားတဲ့စည်းကမ်းချက်နဲ့ညီသူအားလုံးရန်ကုန်နဲ့မန်းတလေး..ဆေးကျောဂ်းတွေတက်ခွင့်ရလိုက်ကြပါတယ်…ကျေးဇူးတင်စရာအမှတ်တရ.ကြိုးစားမှူပါ.. ကျမကစိတ် ပိုင်းဖြတ်ထားပါတယ်.အသက်55ဆိုရင် လုံးဝအနားယူမယ်….ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်..ပင်စင်ပေးမယ်ပေါ့လေ….အားလုံး..ဘွဲ့ရ..အလုပ်ရချိန်ပေါ့….သို့သော်….လုပ်ငန်းကရပ်ချင်တိုင်းရပ်လို့မရသေးပါဘူး… 2005မှာ.ကျန်းမာရေးကထိခိုက်လာပါပြီ…မွေးရာပါ..ဟိုက်ပိုသွိုင်းရွိုက် ရောက က2000ကတည်းကစနေပြီ…6လတစ်ခါဆေးကြိုစစ်နေရပါတယ်….သွေးတိုးနဲ့.နှလုံးပါရှိလာပြန်တယ်….အူအတက်ပေါက်ပြီးfirst attack ရလို့အာ ရှတော်ဝင်မှာ လာခွဲရတာ10ရက်ကြာပါတယ်…….ဆရာဝန်ကြီးကအလုပ်တွေလျှော့ခိုင်းပါတယ်…အနှစ် 30 လောက်…စိတ်ရောကိုယ်ပါပင်ပမ်းခဲ့ကြတာပါကလား… ကိုယ့်ကိုယ်ကိုမေးရပြီ……ကျန်းမာခြင်းနဲ့ချမ်းသာခြင်းမှာဘာကိုဦးစားပေးရွေးမလဲပေါ့…. ချမ်းသာတယ်ဆိုတာဘာလဲ….လူမကျန်းမာရင်စိတ်ကောချမ်းသာပါသလား….z???စိတ်မှမချမ်းသာရင်….ပျော်ရွှင်နိုင့်ကြပါ့မလား….ဘဝရဲ့အနှစ်ကဘာတွေလဲ…..ဘာတွေလုပ်သင့်သလဲ…..ပေါ့… 2008..နာဂစ်ကအများကြီးတရားပြပါတယ်….မိသားစုတွေ..စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေ… သေ.ကြေ.ပျက်စီး.ကြရှာတယ်.စိုးရိမ်ပူဆွေး..ငိုကြွေးကြရတယ်…..ကိုယ့်ထက်ဆိုးပြီး…ဘဝပျက်ကြသူတွေကိုမြင်နေရတယ်….သံဂယေူစရာပါ…. ကိုယ်ကမဖြတ်သရွေ့….စီးပွားရေးကလုပ်လို့ကိုမဆုံးနိုင်ပါဘူး….လောဘ..နဲ့လုပ်နေလေ..ပင်ပမ်းလေပါပဲ….ကိုယ်စခဲ့တဲ့အလုပ်..ဘယ်သူတွေဆက်လုပ်ကြမလဲဟေ့..ဆိုတော့…ဟင့်အင်း…မလုပ်ချင်ဘူး….ချည်းပဲ​ငြင်းကြတယ်…စိတ်ကော.လူပါ.အင်မတန်..အားစိုက်ရတာကိုး..အင်မတန်ပင်ပမ်းပါတယ်….ဆီးချိုကပါစတင်လာပါပြီ…ကျန်းမာရေး..ဂရုမစိုက်ပဲ..ပေ.တေ.နေခဲ့တဲ့ဒဏ်ပါ… ကဲ..ကောင်းပြီ…ဆိုပြီး.2009 နှစ်စကစပြီးကျောင်းမဖွင့်တော့ပါ….စိတ်ပြတ်သည်ထက်ပြတ်အောင်…ရန်ကုန်မှာလာနေလိုက်ပါတယ်…..စား.နား.ဆေးကု..စာဖတ်..စာရေး..တရားရေအေး.တိုက်ကျွေးတာနာ..အားထုတ်…ပေါ့.. ဆရာကြီးကတော့…နာဂစ်မှာကယ်ဆယ်ရေးတုပ်ရင်း..အင်ဂျီအိုအဖွဲ့ထဲမှာဝင်လုပ်နေတယ်….ဘော်ဒါဆောင်ကြီးဟာ.ကယ်ဆယ်ရေးရုံးကြီးပါ…မန်းတလေးက.နိုင်ငံခြားက…အဖွဲ့အစည်းတွေကိုကူညီကြတယ်….နောက်တော့ ASA အမည်နဲ့.တရားဝင်မှတ်ပုံတင်ပြီးလုပ်ကြပါတယ်…ကိုယ့်မြို့ကိုယ့်ရွာအတွက်ပါ….ပရဟိတ.သက်သက်ပါ…. ရယ်ရတယ်…ဘော်ဒါဆောင်ပိုင်ရှင်သွားလေသူ.သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကမေးတယ်…နင်ကဘယ်လောက်တောင်ချမ်းသာနေလို့.. ဘော်ဒါကျောင်းမဖွင့်ပဲနားလိုက်နိုင်တာလဲမညွန့်ရွှေ..*တဲ့… ကျမကရယ်လိုက်ရတာ….ကျမလက်ထဲမှာ.မရွှေမပြောင်းနိုင်တဲ့ပစ္စည်းဖြစ်တဲ့အိမ်နဲ့တိုက်ခန်း.လက်ဝတ်လက်စားကလွဲလို….ငွေလေးတစ်သိန်းပဲရှိပါတယ်…. သူငယ်ချငး….ရေငါ့မှာ…လောလေါဆယ်ချမ်းသာတာကရောင့်ရဲတင်းတိမ်တတ်ခြင်းပဲ…..ကျန်းမာခြင်းကိုပဲငါရွေးလိုက်ပြီ…..လို့….ပြောလိုက်တယ်…သူ့ခမြာ..နောက်နှစ်မှာ…ကင်ဆာနဲ့သေရှာတယ်…စင်ကာပူအထိတောင်သွားကုတာပါ….နောက်ကျသွားပြီတဲ့..လေ…..အလုပ်..အလုပ်.အလုပ်…ဘယ်တော့မှနားကြရမှာလဲ သေမှနားရတော့မယ်..ဆိုတာ..သူပါ..ကျမကအသက်ကိုညာဏ်စောင့်မိလို့….ဆက်ရှင်နေတာပါ..အသေမဦးမှိီ.လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်ထာတွေကအများကြီးနော်….လုပ်စရာတွေကမပြီးသေးပါ…ဘယ်ကလာသလဲဘယ်ကိုသွားမလဲ.ဘာတွေပါသွားမှာလဲ….ယက္ကန်းသည်မလေး..အဖြေလိုပါပဲ…နော်. ဘယ်မှန်းမသိသေးပါဘူး….လို့သာပဲ…ဖြေနိုင်သေးပါတယ်.. မြသပြေ24.4.2022 .

ပဥ္စမခြေလှမ်းများ.(…5) 1989မှာမြေဝယ်တယ်.အိမ်လေးဆောက်တယ်..မြေဖိုးနဲ့သစ်သားဖိုးက..သစ်လုပ်ငန်းမှာထည့်ထား​ကြတဲ့ရင်းနှီးငွေနဲ့အကျိုးအမြတ်ပါ.သူငယ်ချင်း.ကိုဝင်းသိန်းတို့မောင်နှမတွေကိုကျေးဇူးတင်ရပါတယ်..အာရိကတ်တော..ဂိုဆိုင်းမတ်စ်ပါ..ရှင့်… ကျန်တဲ့အိမ်ဆောက်ပစ္စည်းတွေအားလုံးကထီဆိုင်အမြတ်နဲ့ဆောက်ကြပါတယ်…မြေဖိုးက60000/အိမ်ကတစ်သိန်းခွဲလောက်ကုန်ပါတယ်…1989တုန်းကပျဥ်းကတိုးတစ်တန်မှခြောက်သောင်းစျေးရယ်…အင်သားကမှ 4800.လေ…ကျောင်းတွေမဖွင့်ပေမဲ့တောကအမျိုးတွေတပည့်တွေကိုစာသင်ပေးနေပါတယ်..တစ်လမှတစ်တင်းခွဲဆန်တစ်အိတ်နဲ့ငွေ100ပါ..ကျောင်းသူ6ယောက်လာနေကြပါတယ်..ကလေးတွေကိုချက်ပြုတ်ကျွေးရပါတယ်.

ကြာတော့သည်လည်းမောင့်စကား။ (ဂျူး ) ဟားဟားဟား။အိမ် ထောင်သက်45နှစ်ကျော်ကြာမှဖိုးချစ်ရဲ့်ရင်ဖွင့်သံစကားကြားဘူးလိုက်ရလို့ိုိ့ုရယ်လိုက်ရတာ။သူ့ခမြာအောင့်ထားရတာကြာလှနေရောထင့်။ ဟောကြည့်။ ဒီအရွယ်ကြီးထိ မင်းကစိတ်ကောက်ပြန်ပြီ။ တဲ့။ သူမသိလို့ပါ။ကျမကစိတ်မကောက်တတ်ပ်ါဘူး။စိတ်ဆိုးတတ်ထာပါ။စိတ်ကြီးတတ်ထာ။ စိတ်နာတတ်ထာပါ။ ကျမငယ်ငယ်ထဲကစကားနဲ့ရန်မဖြစ်တတ်ဘူး။စိတ်ဆိုးရင်စကားအမှားပါသွားမှာစိုးလို့စကားမပြောတော့တာ။ ရှောင်သွားတာပါ။ရှောင်လို့မရရင်တော့့်ဖိုက်ပစ်ထာပေါ့။ လက်ယဉ်တယ်လေ။အုန်းဒိုင်းနဲ့ဦးအောင်ဆော်ပစ်လိုက်ထာပါ။ အိမ်မှာတော့အခန်းတံခါးပိတ်။ ခေါင်းမြီးခြုံ။ မျက်ရည်ကျ။စိတ်ကိုဖြေနိုင်မှထွက်လာ။အလုပ်တွေနင်းကန်လုပ်။ သီချင်းတွေ အော်ဆို။ဒေါသပြေသွားကော။ဒေါသမပြေရင်တနုံ့နုံ့နဲ့ခံစားတတ်တယ်။တခုခုထလုပ်ပစ်လိုက်ချင်တာ။ ဒီတော့စာဖတ်။ စာရေး။ ပန်းချီဆွဲ။ အဝတ်တွေရိုက်ပုတ်လျှော်ပစ်။ သစ်ပင်စိုက်။ ဒေါသတွေပြေ။ မကောင်းဘူးလား။နောက်တော့တစ်ကနေတစ်ရာဆို။ အော်တိုဆပ်ဂျက်ရှင်းလုပ်။ ဘုရားရှိခိုးပေါ့။ ကျမ မကြိုက်ဆုံးအလုပ်ကအရက်သောက်ထာပါ။ လက်ထပ်ပြီးကာစကသူ့အဖွဲ့တွေနဲ့အရက်သောက်လာရင်အိမ်တံခါးလုံးဝဖွင့်မပေးဘူး။ဒါမှမဟုတ်အခန်းတံခါးလုံးဝဖွင့်မပေးဘူး။ စကားလုံးဝမပြောဘူး။အိမ်ကိစ္စ လုပ်စရာရှိတာအကုန်လုပ်ထားပေးတယ်။ဒါ့ကြောင့်ရန်ပွဲတစ်ခါမျှ မပလေးခဲ့ကြပါဘူး။နောက်ဆုံး တစတစနဲ့အဖော်ခင်တဲ့အရက်သမားဖြစ်သွားမှာစိုးလို့အရက်တောကနေပြောင်းလာလိုက်တယ်။သူ့မိဘကိုတိုင်တယ်။ ဆုံးမခိုင်းတယ်။အဖေကဆုံးမတယ်။ သူကနားထောင်တယ်။ဒါပဲလေ။ သောဝစ္စဿတာ။ ပြောဆိုဆုံးမရင်နားလည်သဘောပေါက်လွယ်သူပဲဟာ။ ကျမတို့ကြားအထင်လွဲကြလို့ို့ရှင်းကြလင်းကြမှဖြစ်မယ်ဆိုရင််လူနဲ့ဝေးရာပန်းခြံထဲမှာ။ ဘောလုံးကွင်းထဲမှာပြောကြ။ ဆိုကြ။ ရှင်းကြ။လင်းကြတယ်။ ကလေးတွေရှေ့မှာဘယ်တော့မှရန်မဖြစ်ကြပါဘူး။ကလေးတွေစိတ်အားငယ်သွားမှာစိုးလို့ညှိထားတာပါ။သူ့ဘက်ကိုယ်ဘက်မိဘဆွေမျိုးဧည့်သည်တွေ််ရှေ့လဲမခြေမငံမပြောကြပါဘူး။ကြားလူကမီးထိုးရင်ပိုပူလာမှာစိုးလို့။သည်းခံမြိုသိပ်ထိမ်းသိမ်းထားနိုင်ကြပါတယ်။ စိတ်ထဲမှာသိပ်မခံနိုင်ရင်တော့ခေါင်းအုံးလေးပေါ် ကိုါ်မျက်ရည်တွေပိုးပိုးပေါက်ပေါက်သွန်ချယုံပဲ။ ပေါ့ နော်။နှလုံးရောဂါအဲဒီကစတာထင်ပါတယ်။သူ့ရှေ့မှာတော့ မငိုပြဘူး။ မချွဲတတ်။ မနွဲ့တတ်။မခရာတတ်။ ပလီပလာမလုပ်တတ်တဲ့သူလေ။မချော့တတ်တဲ့နမေနကေလူနဲ့ဂျစ်တူးတူးနဲ့ကီးမှမကိုက်ထာ။ မကြိုးစားပါဘူး။သူ့ဖာသူ လဘက်ရည်ဆိုင်နဲ့ဘောလုံးပွဲမှာနေ။ ကိုယ့်ဖာကိုယ်စာအုပ်တွေနဲ့နေ။…

တတိယခြေတစ်လှမ်း…3 1976မှာရုံးတက်လက်မှတ်ထိုးပါတယ်…မင်ဂလာဆွမ်းကျွေးပါတယ်..ကိုယ့်မှာဘွဲ့ရပြီ.အလုပ်ရပြီ.အိမ်ထောင်ပြုပြီ..မိဘဆီကဘာမျှအကူအညီမယူကြဘူးလို့.ဆုံးဖြတ်ထားကြတယ်. ဒါ့ကြောင့်.ကိုယ်ဝတ်နေကျဖြစ်တဲ့..ရွှေတစ်ဆင်စာ..ပတ္တမြားတစ်ဆင်စာပါအမေ့ကိုပြန်အပ်လိုက်ပါတယ်.ရွှေတစ်ဆင်စာက ကျမသုံးနှစ်စာစကောလရှစ်ရတဲ့ငွေ(တစ်လ20ကျပ်×36လ=720ကျပ်=ရွှေသုံးကျပ်သား)နဲ့အမေကလုပ်ပေးထားခဲ့တာပါ.. ပတ္တမြားတစ်ဆင်စာက1973မှာအမေကယတြာချေ ပေးခဲ့တာပါ…ဗေဒင်တတ်တဲ့ဦးလေးကစုတ်ကော.လာဘ်ကောဝင်မည်..လူ.လှေ.လှည်း.ရွှေ.ယတြာချေပေးရမည်တဲ့..ဘွဲ့ကလဲရပြီဆိုတော့..သူတူအင်ဂျင်နီယာနဲ့စပ်ဟပ်ပေးနေပါတယ်..အမေက.လန့်ဖြန့်ပြီး…တစ်ဆင်စာလုပ်ပေးခဲ့တာပါ… အမတွေကနားကပ်နဲ့လက်စွတ်လေးတော့လူရိုသေရှင်ရိုသေယူပါဆိုလို့ပြန်ယူပါတယ်…သူများရပ်ရွာရောက်သွားတဲ့အခါ…အဆင်တန်ဆာကောင်းဝတ်ပါတဲ့..ကိုယ့်ရပ်ရွာကိုလာရင်…အိမ်ကောင်းကောင်းမှာနေပြနိုင်ရမတဲ့လေ…ရှေးလူကြီးစကားပါ., ..ဒါနဲ့ရခိုင်ပြန်ရောက်တော့နှစ်ဘက်မိဘကိုဝင်..ငွေရဲ့1/4လစဥ်ကန်တော့ကြပါတယ်…သို့သော်..အမေကကျမလက်ထပ်ပြီးလေးလအကြာမှာကွယ်လွန်သွားတော့..သားမက်ထွေးလေးလုပ်စာကိုမစားသွားရရှာပါဘူး…ယောက်ခမများကိုသာအသက်ထက်ဆုံးထောက်ပံကူညီခွင့်ရပါတယ်.. အိမ်ထောင်ကျပြီဆိုတော့….ရှေ့ရေးအတွက်လစဥ်.တစ်လတစ်ရာ.(အမေ့အတွက်ငွေ)ကိုစုပါတယ်.အရင်းအနှီးလေးရတော့..တောသဘာဝ.စပါးမြေပဲကြံသကာ.ထန်းလျှက်.ငပိ.ငါးခြောက်စသည်..စသည်လှောင်ပါတယ်ကိုယ်ကအရင်းအနှီးစိုက်တယ်သူကလုပ်အားစိုက်ပါတယ်….မြတ်လဲ​မြတ်ပါတယ်..အမေ့သမီးလဲ​ဖြစ်ပြန်ဘောဂဗေဒ.ဆရာမလဲဆိုတော့..စီးပွားရေးကိုစိတ်ဝင်စားမိတာပါ…. တကယ်တော့ သူငယ်ချင်းရဲ့မောင်လေးဘူမိဗေဒ တက်နေတာကျောင်းစရိတ်ကူညီရှာပေးရင်းလုပ်ဖြစ်သွားတာပါ…ရွှေနဲ့ငွေနဲ့ဖြစ်လာတယ်…..အိုးနဲ့အိမ်ဖြစ်လာဖို့ကတော့လိုသေးသပေါ့နော်…1978မှာ..ဖျာပုံကိုပြန်ပြောင်းခဲ့ကြပါတယ်…သမီးလေးနောင်ရေးနဲ့ပညာရေးအတွက်ပါ..စီးပွားရေးထက်…အရေးကြီးလို့ပါ…ရန်ကုန်ကိုပြောင်းခဲ့ရင်…နေစရာအိမ်အတွက်.မြေအတွက်ဘာမျှပူပင်စရာမရှိပါ…အဆင်သင့်တက်နေရုံပါပဲ….သူ့မိဘတွေအသက်ကြီးနေလို့သာ..ပြုစုစောင့်ရှောက်ရင်းနေဖို့.ဖျာပုံကိုပဲရွေးခဲ့ကြတာပါ.. အရွေးမှန်ခဲ့ကြပါတယ်….ပညာရေး..ကျန်းမာရေး.ဘာသာရေး.လူမှူရေး..စီးပွားရေးအရ..ပဋိ ရူပ.ဒေသပါပဲ……..ကံကောင်းကြပါတယ်.. ဘာလုပ်လုပ်.ကံညာဏ်ဝိိိရိယရှိရှိလုပ်ခွင့်ရပါတယ်….အိမ်ပိုင်မရှိသေးတာကလွဲလို့ပေါ့… ဟို…..စိုင်းထီးဆိုင်ရဲ့သီချင်းလားရှိသလေ….. အားလုံးကိုကျော်ဖြတ်ရမယ်…. မောင့်လပြည့်ဝန်း..ရေ… မြသပြေ22.4.2022အမှတ်တရပါ.. .u